Η επιστροφή στη δράση του πρωταθλήματος, φέρνει την Ομόνοια στην ισοπαλία (1-1) και τον άχαρο συμβιβασμό στο ντέρμπι «αιωνίων», με τον Χένινγκ Μπεργκ να βλέπει την ομάδα του να έχει τα πάνω της και τα κάτω της, τα καλά και αρνητικά της διαστήματα στην αναμέτρηση.
Η Ομόνοια έκανε ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα στον αγώνα, βρίσκοντας από πολύ νωρίς δίχτυα, με το γκολ του Ντιονί να φέρνει με το πέρας του αγώνα ένα μικρό εφησυχασμό κάτι που αποτυπώθηκε και στον αγωνιστικό χώρο. Το «τριφύλλι» το πάλεψε στο χώρο της μεσαίας γραμμής, κέρδισαν αρκετές μονομαχίες οι Ανδρέου-Μάριτς, σε αντίθεση με τα άκρα της επίθεσης των γηπεδούχων, που δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι στη δημιουργία και στην εκρηκτικότητα προς την εστία του αντιπάλου.
Ο Ακιντόλα μετά το εξαιρετικό παιχνίδι που έκανε με την Ανόρθωση πριν τη διακοπή, δεν συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, αυτό φάνηκε, σε αντίθεση με τους Εβάντρο-Ντιονί που επιθετικά τα πήγαν καλά, με τη συνεργασία τους να χαρακτηρίζεται υψηλού επιπέδου από τον Μπεργκ, στο γκολ που σημείωσε ο δεύτερος.
Το ιδανικό ξεκίνημα και ο έλεγχος στο α’ ημίχρονο μπορεί να ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό τον Μπεργκ, όμως η συνέχεια δεν ήταν η ανάλογη και αυτό είναι ένα μεγάλο… καμπανάκι. Υπήρχε έλλειψη αντίδρασης στην επανάληψη, εφησυχασμός και το αμυντικό λάθος του Ντουβέρν που κόστισε.
Στο ντέρμπι «αιωνίων» η Ομόνοια δεν είχε την απαραίτητη διάρκεια και συνέπεια σε ολόκληρο το 90άλεπτο και κάτι τέτοια ματς είναι που την πληρώνεις, αυτές οι λεπτομέρειες στοιχίζουν. Μπορεί να μην έχασε τρεις βαθμούς, αλλά έχασε δύο που είναι εξίσου σημαντικοί για την κούρσα του πρωταθλήματος.
Η Ομόνοια από το παιχνίδι αυτό και πριν την απαιτητική συνέχεια, θα πρέπει να λάβει ξεκάθαρα το μήνυμα ότι κανένα παιχνίδι δεν κερδίζεται μ’ ένα καλό 45άλεπτο.
